Friesch dagblad 18-1-'97Leeuwarden - Improvisatie, daar draaide het gisteravond
allemaal om bij de theatersportwedstrijd in Theater Romein. De acteurs
waren zo goed op elkaar ingespeeld, dat de scenes soms ongewild ingestudeerd
aandeden.
Bij theatersport dagen twee teams elkaar uit om de beste ter plekke
geimproviseerde scenes te spelen. Ze krijgen hiervoor punten. Een
jury bewaakt de kwaliteit van de wedstrijd. Zij beoordeelt op inhoud,
techniek en amusement en hakt op moeilijke momenten knopen door. Bij
geconstateerde saaiheid blaast zij een scene af. Soms onderbreken
de juryleden een scene voor het geven van nieuwe impulsen. Maakt een
teamlid een fout, bijvoorbeeld een discriminerende opmerking, dan
moet het bij de volgende scene van het andere team als decorstuk dienen.
Het publiek kijkt hierbij geenszins afwachtend toe maar doet zelf
mee. De toeschouwers gooien bij momenten van grote vervoering met
bloemen, die later ook weer als punten tellen. Is het publiek niet
het niet eens met de jury, dan wordt die met natte sponzen bekogeld.
Bovenal is het publiek belangrijk, omdat het suggesties geeft die
de scenes bepalen, bijvoorbeeld de locatie, een voorwerp of een emotie.
Het publiek dat gisteravond aanwezig was tijdens de eerste theatersportavond
van het jaar, was al behoorlijk doorwinterd. Er werd volop gebruld,
gejuicht en boe geroepen als de jury iets zei.
De Noordersterren uit Leeuwarden traden gisteravond in de arena
tegen theatersportvereniging Amsterdam. De Friezen moesten het afleggen
tegen de veel beter op elkaar ingespeelde leden van het hoofdstedelijk
team, maar ging zeker niet roemloos ten onder.
Zo was daar de ZAP-scene, waarin drie spelers een televisieprogramma
naspeelden terwijl de vierde speler riep wanneer ze moesten zappen.
De teamleden vielen van Over de Rooie in Sonja of Starttrek.
Ook Amsterdam leverde een potentieel gezelschapsspel; zitten, knielen,
staan & liggen. Het publiek koos de lokatie (de Bonkevaart) en
de spelers zorgden er daarna voor dat voortdurend de bovengenoemde
poses werden aangenomen, zonder dat twee spelers in dezelfde houding
stonden. Dat leverde een prachtige slapstickscene op, maar de dialoog
was nauwelijks te volgen.
Amsterdam verraste verder met een Grieks koor, een opera-scene en
een dramatische scene met De Hakkelaar en zijn advocaat. De teamleden
waren opvallend goed op elkaar ingespeeld. Door kleine gebaren wisten
de acteurs elkaar duidelijk te maken wat zij wilden. Die subtiele
trucs heeft de ploeg uit Leeuwarden nog niet onder de knie. Daardoor
delfde het Friese team het onderspit. Aan het acteertalent lag het
zeker niet.
Hoewel improvisatie duidelijk de boventoon voerde, rees bij elke
scene toch de vraag in hoeverre thuis was geoefend. De teams daagden
elkaar om en om uit met een voorstel voor een scene. Het publiek voegde
daar wel een onverwacht element aan toe, maar het team bepaalde welk
element werd toegevoegd.
Zo speelde Amsterdam een absurde scene waarin een dadaïstisch gedicht
werd uitgebeeld. De toeschouwers leverden uitsluitend de titel 'Oeps',
waarnade spelers volledig bepaalden waar de scene heen ging. Het gedicht
liep echter zo vloeiend dat de vraag rees of het was ingestudeerd.
Toch verdienen de acteurs veel lof. Het vergt lef om op een toneel
te gaan staan, niet wetend wat je te wachten staat, slechts vertrouwend
op je acteertalent. Het leverde nu en dan trage, te lange scenes zonder
pointe op, maar soms ontstond een juweeltje. Het publiek gooide dan
niet voor niets met bloemen.
Trudy de Vos |